Swami Buddh Puri Ji Maharaj

Επισκόπηση

Ο Swami Buddh Puri Ji  Maharaj είναι αναγνωρισμένος ως ο άνθρωπος που έφερε μια επιστημονική θεώρηση στην πνευματικότητα. Αφού συμπλήρωσε το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Τεχνολογικής Ειδίκευσης το 1972 και έπειτα δίδαξε για περίπου δύο χρόνια, αποκήρυξε τον κόσμο για να ακολουθήσει τα βήματα του Πνευματικού του Δασκάλου μαθαίνοντας τις Βέδες και άλλες Γραφές για τα επόμενα 12 χρόνια. Οι πειραματισμοί του στην Karma (Κάρμα), Jnana (Γκνιάνα), Raja (Ράτζα) και Bhakti (Μπχάκτι) Yoga εξάγνισαν έτσι πλήρως το μυαλό του και τον οδήγησαν,σε έναν από τους διαλογισμούς του, στην πρώτη, οριστική, απευθείας εμπειρία με το Θείο (Samadhi). Επιμένοντας στην αναζήτηση του εσωτερικού μονοπατιού, είχε την έμπνευση ότι δεν είχε βιώσει τα πάντα, και ότι ο στόχος ήταν μάλλον να φανερώσει το Θείο στο υλικό επίπεδο της ύπαρξης και όχι απλά να περιοριστεί στην εμπειρία του Samadhi.Έτσι το ίδιο το Θείο θα φανερωνόταν για να δώσει ώθηση στην εξελικτική διαδικασία.

Ο ίδιος ο ασκητής είχε «συγχωνευθεί» πλήρως με το Θείο,σε τέτοιο βαθμό που το Θείο να λάμπει γύρω από το φυσικό του σώμα. Αυτό το μονοπάτι τού επέφερε νίκη έναντι της πείνας, της δίψας και του ύπνου. Και το ταξίδι συνεχίζεται ...

Πρώιμη Εποχή

O Swami Ji κατέλαβε το παροντικό σώμα του στις 23 Μαρτίου του 1947 στο χωριό Kotla της Επαρχίας Jalandhar, στην Πολιτεία Punjab στην Ινδία. Η οικογενειακή ατμόσφαιρα ήταν πολύ ευσεβής και οι δύο γονείς του ήταν ειλικρινά αφιερωμένοι στο θείο. Ήταν οπαδοί του Swami Ramananda,ο οποίος ανοιχτά είχε υποστηρίξει τη Φυσική Αθανασία εκείνους τους χρόνους. Ένα τέτοιο περιβάλλον δεν ήταν καθόλου συμπτωματικό, αλλά είχε κερδηθεί λόγω προηγούμενων πράξεων. Ως αποτέλεσμα, ο Swami Ji μελέτησε το έπος «Ramayana» (Ραμαγιάνα), όντας μόλις στο δεύτερο επίπεδο της ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας του. Όντας στο όγδοο επίπεδο, μελέτησε την «Bhagwat Gita» (Μπχάγκαβαντ Γκίτα) και τα «Bhagat Baani» (Μπχάγκατ Μπάανι), καθώς και τα περισσότερα από τα έργα Θεοσοφίας των Swami Vivekananda (Σουάμι Βιβεκάναντα) και Sri Aurobindo (Σρι Ορομπίντο). Η πνευματική αφύπνιση ανέτειλε μέσα του για πρώτη φορά όταν ήταν φοιτητής. Βρήκε τον εαυτό του να οριοθετείται από ένα αγιασμένο φως. Από εκεί κι έπειτα, αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Ως έφηβος, έτυχε να επισκεφθεί το Harisar Ashram για να πάρει την έμπνευση του με τη μορφή ενός βιβλίου,δηλαδή με τη βιογραφία του μεγάλου ερημίτη Swami Dev Puri Ji Maharaj.

Εφηβεία

Στο σπίτι ήταν ένας υπάκουος γιος και στο σχολείο ένας ειλικρινής μαθητής, πολύ παρατηρητικός, νοιαζόταν για τους άλλους και ήταν πολύ εξυπηρετικός, χρήσιμος σε όλους, είτε πρόκειται για άνθρωπο, ζώο ή ακόμα και φυτό. Αυτός πρέπει να είναι και ένας από τους λόγους που διέπρεψε σε όλους τους τομείς, είτε αυτοί ήταν σπουδές ή αθλήματα, διαλέξεις ή σεμινάρια, προγράμματα ή έρευνες.Παρόλα αυτά, είχε ελάχιστο ενδιαφέρον για οποιαδήποτε διαγωνισμό. Αν συμμετείχε ποτέ σε οποιαδήποτε δραστηριότητα,η συμμετοχή του δεν ήταν εμπνευσμένη από τον ανταγωνισμό ή την ανταμοιβή, αλλά καθαρά από τη δική του ευχαρίστηση, αν και πάντα διακρινόταν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα και να συμμετείχε. Μετά από κάθε τέτοιο γεγονός, είτε αυτό ήταν ποδόσφαιρο ,είτε μπάντμιντον, είτε σεμινάριο ή ομιλία, έργο ή έρευνα, η συμμετοχή του επιδιωκόταν σε μεγάλες διοργανώσεις για το καλό του σχολείου ή του κολεγίου. Η καλή του θέληση τον έπειθε και τον ίδιο, καθώς πίστευαν ότι είναι καλό για την εικόνα του, αλλά ο ίδιος είχε ήδη συνειδητοποιήσει την πραγματική του εικόνα και έτσι δεν προσελκυόταν από όλες αυτές τις προσφορές.

Πανεπιστημιακά χρόνια και μετά

Από την αρχή ήταν ένας τύπος ενός άλλου κόσμου,πάντα απασχολημένος με την ανάγνωση σχετικά με τους Αγίους και τις πρακτικές τους, αλλά και που προσπαθούσε πάντα να βρει πεδίο εφαρμογής αυτών στην προσωπική του ζωή. Η μελέτη και ο διαλογισμός ήταν βαθιά ριζωμένα στη φύση του. Ποτέ δεν έχασε καμία ευκαιρία να επισκεφθεί Αγίους και σοφούς που ήταν διαθέσιμοι κοντά στην περιοχή του και υποκινούσε όλους τους ανθρώπους που ερχόντουσαν σε επαφή μαζί του να κάνουν το ίδιο. Ήταν πάντα πολύ σαφές στο μυαλό του ότι μόνο το φαγητό, ο ύπνος, η αναπαραγωγή και τέλος η οριστική αποχώρηση από ένα σώμα που τελικά αποσυντίθεται δεν μπορεί να είναι ο σκοπός μιας τέτοιας όμορφης ζωής. Ο σκοπός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, που το συντηρητικό και δειλό μυαλό μας δεν είναι σε θέση να εντοπίσει. Και ήταν σίγουρος ότι εφόσον οι Άγιοί μας και οι σοφοί μας απαρνήθηκαν αυτόν τον κόσμο και την κοσμική ευχαρίστηση, τότε θα πρέπει να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που έψαχναν και έτσι αποφάσισε να κάνει το ίδιο.

Η εσωτερική του δίψα ήταν αναγνωρισμένη από τον Άγιο Swami Dayalpuri Ji, ο οποίος έπειτα τον μύησε στη Mahayogα. Αυτό έδωσε φτερά στο πνευματικό ταξίδι του, ακόμα όμως δεν του επιτρεπόταν να σταματήσει στο ήμισυ της διαδρομής και έτσι συνέχισε τις σπουδές του και ολοκλήρωσε το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Τεχνολογικής Ειδίκευσης στο Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στο Δελχί. Η διαδρομή δεν ήταν ακόμη σαφής, μιας και ο ίδιος είχε λάβει κάποιο φοιτητικό δάνειο που έπρεπε να επιστρέψει. Έτσι, άρχισε να εργάζεται στο Εθνικό Κολέγιο Μηχανολογίας Motilal Nehru στο Allahabad.

Στα βήματα του Δασκάλου

Μόλις απαλλάχτηκε από όλες τις υποχρεώσεις, ανταποκρίθηκε στο πολυαναμενόμενο εσωτερικό κάλεσμα. Παραιτήθηκε από τη δουλειά του και είπε αντίο σε όλη την οικογένεια και τους φίλους και αμέσως πήγε στον γκουρού, που είχε ήδη επιλέξει, τον Swami Dayal Puri Ji, μια ζωντανή ενσάρκωση της Jnana (της πραγματικής γνώσης). Για εννέα ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε το Δάσκαλό του, με το να εργάζεται στο ashram μέρα-νύχτα. Αγνόησε όλες τις σωματικές του ανάγκες και δεν άφησε περιθώρια για προσωπικές επιθυμίες ή σκέψεις. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών, ο Δάσκαλός του τον έθεσε υπό μια πολύ σκληρή δοκιμασία. Το σώμα του Δασκάλου έδειξε σημάδι προβλήματος στην καρδιά και χρειάστηκε συνεχή παρακολούθηση. Τότε πρώτος από όλους ο Swami Ji προθυμοποιήθηκε να τον υπηρετήσει. Εγκατέλειψε εντελώς τον ύπνο του και παρακολουθούσε το Δάσκαλό του κάθε στιγμή.

Πείνα, δίψα και άλλες σωματικές ανάγκες ήταν ήδη υπό έλεγχο. Πέρασε τη δοκιμασία και ευλογήθηκε με όλη τη γνώση και την εξουσία που κατείχε ο Δάσκαλος.

Υπηρετώντας το Δάσκαλό του, ο Swami Ji είχε την ευκαιρία να μάθει τη σανσκριτική γλώσσα και πολλές Γραφές όπως τις Vedas και τις Upanishads (Ουπάνισαντς) κ.ά. από την πιο μεγάλη αυθεντία του αντικειμένου στην εποχή του. Ο Δάσκαλός του, o Swami Dayal Puri Ji, ήταν βαθύς γνώστης των λαϊκών παραδόσεων των Βεδών, των Shastras (Σάστρας) και επίσης εμπειρογνώμονας της σανσκριτικής γλώσσας και ένας επιφανής άνθρωπος των γραμμάτων της εποχής του. Ήταν επίσης διάσημος για την πνευματική λάμψη του μεταξύ όλων των επιστημόνων, Αγίων και σοφών. Πολλοί από τους μαθητές του αργότερα κατέλαβαν υψηλές «πνευματικές» θέσεις και αξιώματα, ενώ ο ίδιος επέλεξε μια πιο απλή ζωή σαν καθηγητής. Ποτέ δεν άγγιξε χρήματα όλη του τη ζωή και ποτέ δε ζήτησε καμία χάρη ή εύνοια από κανέναν από τους υψηλόβαθμους μαθητές του και τους πολύ εύπορους ακολούθους του, αντίθετα απέρριπτε όλες τις υλιστικές προσφορές, την υστεροφημία και τα χρήματα.

Πριν εγκαταλείψει το φυσικό του σώμα για την ουράνια κατοικία, ο Δάσκαλος μύησε τον Swami στo μοναχισμό (sanyas-σαννγιάς). Αυτό αναζωπύρωσε το πνευματικό του ταξίδι. Η δίψα του και οι πρακτικές του είχαν εξίσου ενταθεί, κάτι το οποίο καθάρισε σε βάθος το μυαλό του και σε έναν από τους διαλογισμούς του είχε την πρώτη, οριστική και άμεση εμπειρία του με το Θείο (Samadhi).

Ταξίδι στο άγνωστο

Ο Swami Ji ήταν πάντα μια ελεύθερη ψυχή και όταν ο Δάσκαλός του εγκατέλειψε το σώμα του και τον απελευθέρωσε από την εννιάχρονη υπηρεσία του σωματικού του μέσου, είχε αποκομίσει επαρκείς γνώσεις και χαρακτηριστικά ώστε να αναγνωριστεί με επαίνους ως διαδοχικός επικεφαλής. Αλλά ο ίδιος δε φιλοδοξούσε να έχει τη διαχείριση και τη διοίκηση του ashram και συνεπώς ξεκίνησε σύντομα για ένα ταξίδι σε άγνωστο προορισμό. Ταξιδεύοντας ως επί το πλείστον με τα πόδια, χωρίς να διαθέτει χρήματα να τον στηρίζουν, είχε ένα πραγματικά σκληρό και περιπετειώδες ταξίδι.

Στην περιήγηση του στα μήκη και τα πλάτη της Ινδίας συνάντησε πολλούς Αγίους, σοφούς, γιόγκι, bhaktas (Μπχάκτας) και άλλους πνευματιστές, καθώς και λογοτεχνικές προσωπικότητες που πορεύονταν στο πνευματικό μονοπάτι, αλλά για αυτόν, η κύρια έλξη ή η ανησυχία ήταν ο κοινός άνθρωπος, που ήταν προφανώς εν άγνοια και δεν ήξερε καν τι να αναζητήσει. Αλλά μήπως οι ακαδημαϊκοί ή οι σοφοί ήξεραν τι να αναζητήσουν; Μπορούσε να δει ότι υπήρχε μια σύλληψη. Ήξερε για τον εαυτό του ότι η γνώση είναι απλώς ένα εργαλείο για την πορεία στο μονοπάτι, εφόσον κάποιος γνώριζε τον προορισμό, ακριβώς όπως ο Δάσκαλος είχε ήδη δείξει σε αυτόν.

Η πολύχρονη ανιδιοτελής υπηρεσία στο ashram και αλλού και η σταθερή παθιασμένη δίψα του για την απόλυτη αλήθεια, έκαναν καθαρή την καρδιά του. Όλες οι Γραφές και οι συναντήσεις του με τους Αγίους και σοφούς τον έκαναν σοφό. Ο τακτικός διαλογισμός είχε ήδη φέρει εσωτερική ειρήνη στο έπακρο. Αλλά ποια η χρήση της, εάν επρόκειτο να πεθάνει όπως ο καθένας; Υπήρχε κάποιος τρόπος να καθοδηγήσει ή να εμπνεύσει αυτήν την τυφλή από τον υλισμό γενιά; Πώς θα μπορούσαν να διαβάσουν το μυαλό του ή να αισθανθούν την καρδιά του όταν δεν πίστευαν σε τίποτα παραπάνω από το χειροπιαστό,όπως γενικά θεωρείται,φυσικό σώμα; Οι ερωτήσεις ήταν πολλές, αλλά οι απαντήσεις; ... Έτσι στράφηκε στον εαυτό του και αποσύρθηκε στα βουνά.

Λόγω των εντυπώσεων των παιδικών του χρόνων περί θεοποίησης του σώματος, ήταν έντονα αισθητό ότι, μέχρις ότου η Θεία Συνείδηση να κατέβει στο επίπεδο του νου, της prana και του φυσικού σώματος, το ταξίδι είναι ελλιπές. Για περισσότερα από 10 χρόνια συνέχισε να διαλογίζεται στις απομακρυσμένες σπηλιές των Ιμαλαΐων και πειραματίστηκε με ποικίλες δημοφιλείς και μυστικές μεθοδολογίες. Στη συνέχεια, το έτος 1994, όταν ήταν στο Badrinath, τον πλησίασαν ορισμένοι υποψήφιοι για να συστήσουν ένα ashram στο χωριό τους (το Malke στην επαρχία Punjab) και να του ζητήσουν να τους καθοδηγήσει στο μονοπάτι της Απόλυτης Αλήθειας. Λαμβάνοντας υπόψη την ειλικρίνεια και την αφοσίωσή τους, ο Swami Ji αποδέχθηκε την πρόταση, με την προϋπόθεση ότι θα φροντίζει μόνο την πνευματική υπόσταση του ashram. Από τότε ζει σε αυτό το ashram που ονομάζεται Shabad Surat Sangam, παρέχοντας πνευματική καθοδήγηση και ενισχύσεις στους αναζητητές. Εξακολουθεί να μένει περιορισμένος στο κελί του τον περισσότερο καιρό, ερευνώντας τους άπειρους τρόπους επίτευξης του Απόλυτου, και μόλις που διατηρεί οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με τον έξω κόσμο.

Το φλέγον ζήτημα

Διαρκής, αυστηρός διαλογισμός και πρακτική τού έφεραν κάποιες ενδείξεις, αλλά ούτως ή άλλως έπρεπε να τις κάνει πραγματικότητα τόσο για τον καθένα, όσο και για όλους. Το κλειδί είχε δοθεί σε αυτόν για την πόρτα που είχε οραματιστεί ο ίδιος να ανοίξει Ήδη εξασκούσε μια ολοκληρωμένη μορφή της Γιόγκα η οποία αποτελείτο από διαφορετικές κατηγορίες, όπως Raja, Gyan, Bhakti, Karma και φυσικά Kriya. H Χάρη του Θεού, σε συνδυασμό με σοβαρή και αποφασισμένη εξάσκηση-έρευνα τον βοηθούσε να αποκωδικοποιήσει τις μυστηριώδεις και αμφιλεγόμενες ρήσεις των Gorakhnath (Γκορακχνάτ),Gyaneshwar (Γκιανεσβάρ),Ramalingam (Ραμαλίνγκαμ) και πολλών άλλων Siddhas (Σίντχας) δηλ.προφητών και μυστών με επιτυχία, τόσο για τον εαυτό του όσο και για όλους τους σοβαρούς αναζητητές. Αλλά το ζήτημα ήταν ακόμη φλέγον - δεν υπήρχε κανένα πραγματικό εργαλείο που θα μπορούσε να ταιριάζει σε όλους και να μπορεί να τους βοηθήσει να ξεκινήσουν σωστά την πρόοδο από το επίπεδό τους.

Και η απάντηση

Τότε,η "Siddhamrit Surya Kriya Yoga" ήρθε να γίνει μονομιάς γνωστή κατά το έτος 2002, ως ο καρπός των τριάντα χρόνων πειραμάτων και πρακτικών του. Κατά το επόμενο έτος, αναπτύχθηκε μια συστηματική προσέγγιση για το υπερανθρώπινο επίπεδο, διακριτικά χωρισμένη σε επτά βήματα, για να ταιριάξει στο οποιοδήποτε επίπεδο του καθενός υποψηφίου. Πολλές περαιτέρω καινοτόμες πρακτικές παρασχέθηκαν σε μεταγενέστερο χρόνο, όπως η Agni Kriya, η Sanjivani Kriya (Σαντζιβάνι Κρίγια), Swar-Naad Kriya (Σβαρ Νάαντ Κρίγια) κ.λπ. Πολλές απαρχαιωμένες, απόκρυφες και εσωτεριστικές πρακτικές, όπως η Nauli (Νόουλι), Khechari, Shambhawi, Kriya Koundalini κλπ. επίσης αναβιώθηκαν.